من خیلی آدمِ « اگه اینطوری بشه
چی؟ » ، « اگه این و بگه چی؟ » ،
« اگه این کار و کنه چی؟ » ای هستم.
هدایت شده از آرزوهای متوسط.
تیزهوشان قبول شدیم،گفتن مغرور نشید اول راهه.سه سال گذروندیم،گفتن کلی دیگه مونده.انتخاب رشته کردیم،گفتن شروع شد،خوش اومدید.کنکور بدیم،میگن کلی دیگه مونده.دانشگاه قبول بشیم،میگن شروع شد تازه.فارغ التحصیل بشیم،میگن زندگی واقعی استارت خورد.بچه ها هیچوقت قرار نیست چیزی تموم بشه.زندگی هر پایانیاش آغازی داره.