تو

چیزی وسیع و تیره و انبوه چیزی مشوش چون صدای دوردست روز بر مردمک‌های پریشانم می چرخد و می گسترد خود را شاید مرا از چشمه می گیرند شاید مرا از شاخه می چینند شاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می‌بندند شاید... دیگر نمی‌بینم تولدی دیگر_فروغ فرخزاد