و الوتر الموتور.

چند خیابون اون طرف تر، دختری تنها با داریوش هم نوایی میکنه و به تو فکرمیکنه.

Every day, just like someone with nothing to do, I sit behind this glass screen waiting for notifications and interesting events; the more time passes, the longer I wait, and this situation is driving me increasingly mad.

کی قراره این خونه رو دوباره بسازه؟

آنقدر عزا بر سرمان ریخته اند که فرصت زاری نداریم.