چند خیابون اون طرف تر، دختری تنها با داریوش هم نوایی میکنه و به تو فکرمیکنه.

Every day, just like someone with nothing to do, I sit behind this glass screen waiting for notifications and interesting events; the more time passes, the longer I wait, and this situation is driving me increasingly mad.

کی قراره این خونه رو دوباره بسازه؟

آنقدر عزا بر سرمان ریخته اند که فرصت زاری نداریم.

با این یادت گفتم بگم ببخشید