هدایت شده از ܦَ̇ܝܝَ̇ܝ̇ߺܥِ"واژه"✒️
آدما بیحس بودنو از کسی یاد میگیرن، که قشنگ ترین حسو بهش داشتن.
نوشتنیها..!:)
از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند.. من چنانم که محال هست کسی حال مرا درک کند..!
از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند..
من چنانم که محال هست کسی حال مرا درک کند..!²
ما تو دنیا اندازه نقطه هم نیستیم ولی خدا مارو میبینه..،
ولی نمیدونم چرا خدا که مثل آسمون همه جا هست و انقدر بزرگه که کلمه ای برای وسعتش پیدا نمیشه رو گاهی وقتا ما فراموش میکنیم:)
تو اطرافم زیاد دیدم..
انگاری آدما تو زندگیشون از بین ستاره ها یه ستاره دارن که هرشب منتظرن اون ستاره روشن بشه و ببیننش حتی اگه هزار تا ستاره دیگه هم روشن بشه باز چشمشون دنبال ستاره خودشونه انگار مسکنشون خوب بودنشون امیدشون به همون ستاره هست..
من درباره ستاره حرف نمیزنم..
درباره درخشان ترینِ هر آدمی حرف میزنم که ممکنه هرشب یکی دلش تنگ بشه برا ادمش و کاش کاش اون ادم باشه تا آروم بخوابه..:)
شبتون بخیر..؛
ذهن انسان قادره برای یه اتفاقی که ماه ها گذشته هم صحنه سازی کنه و تمام اتفاقو بیاره جلوی چشم تا تمام اون حالو دوباره حس کنی:)
و پس از بسیاری دلتنگی،
روزی به یاد ماندنی در کنار تو:)✨🫂
'جای بعضی عزیزانم خالی'
بماند به یادگار از ۱۴۰۵/۵/۲۷