_

توراباجان‌نمیخواهم‌که‌روزی‌میشود‌فانی توراباجانِ‌دل‌جویم‌که‌تاروزِاَبدباشی .

گذشته یه چمدونه. محتویات این چمدون روی ما تأثیر داشته اما کل این چمدون بخشی از هویت ما نیست، و لازم نیست همه‌جا با خودمون حملش کنیم. بلکه می‌تونه گاهی توی کمد بمونه تا بتونیم به بقیه زندگی برسیم.

احساس می‌کرد درونش همه‌چیز مُرده است و مطلقا هیچ‌چیز در او باقی نمانده است.

"ممنون‌جانا،با حضورگرم‌تو،این‌جشن‌شیرین‌ترشد.”

_

من هیچ‌وقت درباره‌ی تو به کسی نگفتم، اما تو رو بارها در نوشته‌هام دیدن.

میگفت:این خاصیت دوست داشتن بود. تو با کلماتِ ساده‌ات می‌توانستی بر روی زخمی که مدت‌هاست خونریزی می‌کند، مرهم بگذاری.

قصه‌ی روز و شبِ من سخنی مختصر است؛ روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم..!

باشوا دولانیم گزم .

وارلیغین‌ی سنی گؤزلریمله عبادت ائدیرم»

_