روزگار غریبیست نازنین..

مریض حالیم خوش نیست نه خواب راحتی دارم نه مایلم به بیداری..

دیگه دلقک بودن کافی نیست

من از همه چیز متنفرم حتی تو

۱۷ سالگی سن عجیبیه یهو چشمات باز میشه، میفهمی عقبی ... هی میدویی ولی نمیرسی و تمام اینها در حالیه که تو حتی نمیدونی کی هستی کجا هستی چیکار میکنی در سردرگم ترین وضعیت خودت باید مسئولیت هارو بچشی و با همه آرزو های بچگونت خداحافظی کنی.

هیچوقت این دوره زندگیمو فراموش نخواهم کرد

انگار نفرین کرده اند این خاک را اجداد ما.