کوچیک که بودم، خونه مامان بزرگم، هوا که خوب بود همه خیاری تو حیاط می‌خوابیدیم؛ من معمولا دیر خوابم می‌برد مثل همین الان، سایه درخت انجیر و به و پیچ و خم برگای تاک، میوفتاد روی دیوار اصلی حیاط و شکلای عجیبی درست میکرد؛ میترسیدم ازشون. خیره میشدم به در‌ِ بسته‌ی گاراژ و فکر میکردم الانه که اسمشو نبر از اونجا بپره تو حیاط و منو با خودش ببره. لپ کلام اینکه چند وقته هرشب اون حس رو دارم، همونقدر ترسیده/ناراحت و پر از دلهره.

🥤🌤️.

دلم تنگ میشه برات؛ عزیزِ سبزِ من.

دلم برای دانشگاه، قرارای شهرداری با بچه ها و روزهای رنگیمون تنگ شده، یه عالمه‌ی خیلی زیاد.

رشت قلب من رو داره، خیلی وقته مقدار زیادی از قلبم رو صاحب شده، جدی.

همه تو زندگیشون به یک پرند احتیاج دارن 💌~ اما متاسفم چون شما نداریدش هاها.