این دیالوگ طناز طباطبایی توی یاغی رو خیلی دوست داشتم: ‏« بعضی وقتا خودت یکیو بزرگ می‌کنی، آدمش می‌کنی، گنده‌ش می‌کنی، بعد دیگه خودتم زورت بهش نمی‌رسه.»

:(

بیا بهم قول بده که وقتی ناراحتی خودتو، قایم و گم و گور نکنی، خیلی بی انصافیه وقتی ما باهم خندیدیم اما تو تنهایی گریه کنی.

خدا می دونه چی میگذره به این شاعرا

غم‌های خوب نشدنی کلمه نمیشن، اشک میشن پشت فرمون، حین آشپزی و گردگیری، دقایقی قبل از خواب، سر یه تیکه آهنگ، زیر دوش، وسط فشار کار، موقع جویدن غذا، میشن روزمرگی.

همه چیز رو تجربه کن ولی درگیرشون نشو، با هر نوع آدمی بگرد ولی شبیهشون نشو، هرجایی برو ولی خودتو حفظ کن، اگه بتونی تو اوج آزادی سالم زندگی کنی خوبه؛ نه اینکه تو محدودیت باشی و فکر کنی داری سالم زندگی میکنی.

_

غم انگیز ترین سکانس فقط اونجاس که وقتی داری از تهِ دل میخندی یادِ اون مشکله که هیچ‌وقت حل نمیشه میوفتی..! :)

:(((

وقتی دلتون براش خیلی تنگ شده گوشش بدید.❤️‍🩹

مرد ها منطقی حرف میزنند و احساساتی تصمیم میگیرند، زن ها احساساتی حرف میزنند و مثل مامور اجرای حکم اعدام به وقتش صندلی را از زیر پایت می‌کشند و خلاصت می‌کنند.

:(