بزرگ ترین پشیمانی ام ساعت ها جمله ساختن برای کسانی بود که لیاقت یک کلمه را هم نداشتند.
فقط اعتراف کن که هیچوقت دوستم نداشتی، تا تمام این عذابی که بهم دادی، یه جوری با عقل جور در بیاد.
۳۶۵ روز بدون تو؛ آکیرا
من واقعا تو نشون دادن احساساتم به دیگران عاجزم پس اگه حتی یبار حس کردی دارم بهت علاقه نشون میدم بدون دوست داشتنت به گوشت و پوست و استخونم رسیده.
تنها دلیلی که هنوزم عشق و دوس داشتنو باور دارم، بخاطر اینه که میبینم خودم چجوری میتونم بقیه رو دوس داشته باشم.
و تا همیشه برای کودکِ تنها و اندوهگین درونم، غمگین میمانم. کودکی که در زندگیاش از پس همهچیز به تنهایی برآمد، و هیچکس حتی نپرسید که از چه چیزی رنج میبرد.
توی تولدم درسته شاد نبودم اما یاد گرفتم باور نکنم قوی باشم خودم باشم واقعی باشم خودمو زود نبازم به خدا باور داشته باشم ؛ ولی هرگز و هرگز اعتماد نکنم محتاج نباشم و تلاش کنم که موفق بشم
ترجیح میدادم آدم بدی بنظر برسم، تا آدمی که اجازه میدهد هرکس هرکاری که دوست دارد با احساساتش بکند.