او را دوست داشتم، هنوز هم دوست دارم. اما با نگاهی از دور، در فاصله ای که رنج‌ها و خاطره‌ها آن را حفظ کرده اند.

این کاربر با کوچیک ترین چیزا خوشحال می‌شه اما متاسفانه می‌تونه با همین کوچیک ترین چیزا ناراحتم بشه.

:))

اون لحظه ای که نمی‌خوای کسی بپرسه؛ چی شده؟ چون می‌دونی اگه بپرسه اشکایی که تموم روز نگه داشتی، سرازیر می‌شن.

«زمستون شده، از این سایهٔ جگر خون‌شده سراغی بگیر؛ خودم هیچی، یه حال و خبر از این بوتهٔ اقاقی بگیر…»

یه سکوتی هم هست که مال بعد از شنیدن یه سری از حرفاییه که نباید می‌شنیدی. ببین حس عجیبیه. بیرونش سکوته ولی از درونت هی صدای شکستن میاد.

ببین آرامم :)

الان دوتا من وجود داره : یه من که جزء به جزئش برات دلتنگه، و اون یکی من که کل وجودش ازت متنفره، از این منی که ساختی‌ و تکلیفش حتی با خودش مشخص نیست متنفرم.

کسی که لا به لای حرفاش زیاد میگه بیخیال بیشتر از هرکسی فکر و خیال داره فقط دیگه حال و حوصله بحث نداره.

من فکر میکنم آدم‌ها بعد از رها کردن چیزی که با تمام وجود برایش جنگیده‌اند و بی ثمر مانده، تازه می‌فهمند که چقدر محکم‌اند، چقدر تحمل دارند چقدر در برابر زندگی صبورند و چقدر ارزششان بیشتر از چیزهایی‌ست که به هر قیمتی می‌خواستند آن هارا نگه دارند.

قشنگ بود.