کاش اینجا بودی، اینجا کنار من. و من یادم میرفت چقدر خسته و شکسته‌‌ام.

این‌که راجع‌به بعضی چیزها صحبت نمی‌کنم و ناراحت نمی‌شم، دلیل بر این نیست که فراموش‌شون کردم یا اذیتم نمی‌کنه. برای اینه که دیگه راهی برای درست کردن یا تغییر دادن‌شون پیدا نمی‌کنم.

:((

گاهی هم؛ دستانم می‌گریند، پا‌هایم می‌گریند، قلبم می‌گرید، مغزم می‌گرید،اما چشمانم دیگر توانی ندارند.

‌آدم‌هایی که سر کوچیک‌ترین کاری که براشون انجام می‌دی، قدردانی می‌کنن و نشون میدن که حضورت چقد براشون ارزشمنده، برام ده هیچ از بقیه جلوترن:)

:(

عاشق چشم های آدم ها شید؛ چون موها سفید میشن، وزن درحال تغییره دندان ها میفتن و قلب ها تیکه تیکه میشن و ما هر چی میگذره پژمرده تر میشیم، اما چشم ها طی زمان همان جوری که هست باقی میمونه.

:(

‌ هر آدم کاملی که میبینی، آدمیه که هنوز کامل نشناختیش و تصویریه که ازش تو ذهنت ساختی، واقعی نیست.

تنها من نیستم که در این خانه غریبم خانه نیز در غربت یک محله و محله در غربت شهر و شهر در غربت یک سرزمین و سرزمین در غربت جهان و جهان نیز در چرخه‌ی زمانه غریب است.

نیازمندی:

دوست دارم اول بشناسنم،‌ بعد درکم کنن، بعد دوسم داشته باشن وقتی یه راست میرن سراغ دوست داشتن حس بدی میگیرم حس میکنم یه جای کار میلنگه.