صادق هدایت جمله خیلی قشنگی داره: می‌گه که "اندوه که از حد بگذرد جایش را می‌دهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آن‌چه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه می‌کنی و نگاه می‌کنی."

قشنگ بود.

يكى از رفتارهاى تاكسيک من اينه كه خودم كل داستان رو ميدونم اما باز هم ميپرسم كه ببينم طرف مقابل چقدر خوب ميتونه بهم دروغ بگه تا راحت‌تر حذفش کنم.