_

من عاشق لبخندهایت نبودم؛ آن‌ها را همه دوست داشتند، من عاشق اندوهی شدم که پشت لبخند پنهان بود. عاشق آن سکوت که هیچ‌کس حوصله‌ی شنیدنش را نداشت، عاشق آن خستگی عمیقی که در چشم‌هایت لانه کرده بود؛ گویا سال‌ها بود که زندگی، آرام‌آرام از شانه‌هایت بالا رفته و بر روحت سنگینی می‌کرد.

:(

کی دیده شب بمونه؟ ما عزیزم، ما دیدیم. شب که مونده هیچ، هرچی هم می‌گذره داره تاریک تر می‌شه.

انقدر دوستش داری که نمیتونی دوریشو تحمل کنی، پس بحث‌های طولانی راه میندازی و کش میدی و از دلتنگی بهش گیر میدی، و بعد خودتو بابتش سرزنش میکنی که اذیتش کردی.

:((

اما مزخرف ترین قسمت قوی بودن اینجاست که: بعد از اینکه به همه ثابت کردی که قوی هستی باید برگردی به تنهایی و قوی بودنتو بالا بیاری .