بزرگترین پشیمانی‌ام
ساعت ها جمله ساختن برای کسانی بود
که لیاقتِ یک کلمه را هم نداشتند!
از من چیزی باقی نمانده جز کلمه هایی که در سرم می‌رقصند و حرف هایی که گفته نمی‌شوند.
از من چیزی باقی نمانده جز افکارم،
که هیچ وقت رهایم نکردند.
تو اولین پناهگاهی نبودی که بر سَرم آوار شد، اما اولین پناهگاهی بودی که با تمام وجود امید داشتم امن و استوار بمانی.
اون نقطه‌ضعفِ من است.آرامشی که نباید به خودم اجازه بدهم در پیِ آن باشم.
_بی‌پروا