امروز قشنگ‌ترین و شاید تلخ‌ترین روز بود… قشنگ‌ترین، برای تمام خاطراتی که کنارِهم ساختیم؛ و تلخ‌ترین، برای اینکه از امروز دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نیست. یه روزی دلمون برای کلاس‌ها، زنگ‌ها و حتی همین شیطنت‌های کوچیک تنگ می‌شه… اما بیشتر از همه، برای «ما»یی که دیگه هیچ‌وقت دقیقاً مثل امروز کنار هم جمع نمی‌شیم:))) اما از تهِ دلم خداروشکر میکنم که به من فرصت زندگی رو کنارِ شما داد.. کنار کسایی که معنی واقعیه رفاقتُ بهم یاد دادن🫠..

🌱✨️

داستايفسكى يه جا تو يادداشت هاى زيرزمينی میگه: "نمى‌دانم دارم روزهايم را مى‌كشم، يا روزهايم دارند مرا مى‌كشند؛ در هر صورت جنايتی در حال وقوع است.

ببخشَمت؟

" خدایاشُکرِت : ) ! "

_خیره به اون صورت خوشحالتم: )🫠

من خود دلم از مهر تو لرزید وگرنه تیرم به خطا می‌رود اما به هدر، نه _فاضل‌نظری؛

می‌خواهم اقلا یک نفر باشد، که من با او از همه چیز همان‌طور حرف بزنم که با خودم حرف می‌زنم.. _داستایوفسکی

پنهان اگر چه داری، جز من هزار مونس من جز تو کَس ندارم، پنهان و آشکارا . . .

انگار انسان ها تنها بخاطر عذاب دادن یک دیگر آفریده شده‌اند. _داستایفسکی

در نامه‌ای خطاب به او نوشتم.. “تو را بخشیدم، نه برای اینکه دوباره به تو برگردم، بلکه برای اینکه بتوانم از تو عبور کنم”