یکی از باگ های زندگی اینه که یه چیزایی رو حذف میکنی که یه روز تنها دلیل لبخند زدن بین گریه هات بودن.
بعضیا میگن بدترین درد فراموش کردن یه نفر ، ولی بدترین درد اینه که ندونی باید منتظر بمونی یا فراموش کنی .
اون آهنگی که وقتی تموم میشه هم بار ها و بار ها تکرارش میکنی و نمیخوای ازش رد شی همون چیزیه که بهتر از آدما میتونه حالتو خوب کنه .
من خیلی وقته قبول کردم انسانها نا امید کننده هستن اما نمیدونم از کی قراره بابتش ناراحت نشم .
و گاهی بیآنکه بفهمی ، در طول زمان آدم دیگری میشوی بیشتر سکوت میکنی دیرتر باور میکنی و کمتر اذیت میشی .
تا ابد واسه اونایی که دوسشون داشتم و مجبور شدم از زندگیم حذفشون کنم ، دلم تنگ میمونه .
رها کردن سخت تر از رها شدنه ، کی میدونه آدم چی میکشه تا خودشو قانع کنه و بذاره بره.