باشه ولی اون از پشت گوشی خیلی بیشتر و بهتر از دنیای واقعی زندگیم میتونه منو خوشحال کنه .
آدما دقیقا اونجایی منو از دست میدن که فکر میکنن اگه اهمیت ندن ، من قراره اهمیت بدم.
تا ابد از اونی که باعث شد به اون ورژن از خودم برسم که هر چیز کوچیک و بی اهمیت باعث میشه سریع گریه ام بگیره متنفرم.
عاشق آدمایی ام که وقتی بهشون نگاه میکنی و لبخند میزنی ، اونا هم بهت لبخند ميزنن حتی اگه نشناسنت :)
به خودم تو آینه گفتم دیگه آدم مهربونی نباش و این سخت ترین جمله برای منی بود که لبریز از احساسات بودم .
وقتی کسی سعی میکنه یکی رو از دست نده به این معنی نیست که جز اون یه نفر آدمی دورش نیست .