با اینکه خیلی غم انگیزه ولی دیگه ترس از دست دادن هیچکس رو ندارم.

فاصلمون باهم فقط یه آهنگ بود که هیچوقت نه تو فرستادی ، نه من .

وقتی کسی رو از خوب بودن خسته کردی دیگه حق نداری بی اهمیت بودنش رو پای بد بودنش بزاری.

درونم جنگه ؛ بین منی که خیلی اهمیت میده و منی که سعی می‌کنه اهمیت نده.

-

خوشحال کردن من از ناراحت کردنم راحت تره ولی همه دومیو انتخاب میکنن.

دردها به مرور زمان عادت میشن و تنها چیزی که ممکنه بعدها اذیتت کنه اینه که دیگه به هیچ آدمی توی زندگیت نمیتونی اعتماد کنی، دوست داشتن و علاقه نشون دادن نسبت به آدم‌ها برات یه غیرممکن میشه.

من نمیگم ازت ناراحتم ولی به جاش استیکر و گیف دادن‌هام بیشتر میشه ، پیام‌هام کوتاه و آفلاین بودنم زیاد میشه.

هر وقت یه نفر یه چیزی رو درباره من یادش میمونه دلم میخواد محکم بغلش کنم و بهش بگم ″مرسی که بهم‌ گوش‌ کردی″ ولی هیچوقت این اتفاق نیوفتاد .

-

وضعیت جالبی نیست ولی لطفا نگذره.

و وقتی دیدمش طوری به او لبخند زدم که انگار هیچوقت برایش اشک نریخته بودم .