در سقوط بی‌پایان به اعماق، هر ذره نوری را وداع گفتم تا به آغوش خاطراتت برسم.

برمیگردم به همان خیابان قدیمی، همان درختهای ردیفی که سایه شان روی صورتمان میافتاد و ما فکر میکردیم این سایه ها تا ابد هستند. حالا درختها هنوز هستند، اما سایه شان روی صورتی میافتد که دیگر مالِ من نیست.

. آن روزها آسمان یکرنگ بود و ما فکر میکردیم این آبی تا ابد میماند. نمیدانستیم آبی هم گاهی خاکستری میشود، گاهی سیاه، گاهی بیرنگ.

خاطراتش تبدیل شده به جزیره ای در میانِ اقیانوسِ افکارش.

همانجا مانده در میانِ فکرها، نه خواب، نه بیدار، فقط معلق میان دیروز و امروز.

دریا که باشی، کسی عمقِ غمت را نمی‌فهمد، فقط موج‌هایت را می‌بینند.