آنقدر شکستم که دیگر حتی صدا هم از من درنمیآید.

همهٔ خاطراتم با تو رنگ خاکستر دارند. نه سیاهِ مطلق، نه روشنِ فراموشی. یک جایی میانِ سپیده‌دم و غروب، میانِ تلخی و شیرینی، میانِ ماندن و رفتن.

تبدیل شده ام به آدمی که فقط نفس میکشد و منتظر است همه چیز تمام شود.

خواب دیدم همه چیز تمام شد و تو کنارم بودی. گفتی: «تا وقتی من هستم، هیچکس نمیتواند به تو آسیب بزند.» بیدار شدم و تو نبودی؛ و جهان دوباره سنگین شد.

بعضی روزها هیچ دلیلی برای گریه کردن ندارم ، اما چشم‌هایم خودشان راه را بلدند...

در سقوط بی‌پایان به اعماق، هر ذره نوری را وداع گفتم تا به آغوش خاطراتت برسم.

برمیگردم به همان خیابان قدیمی، همان درختهای ردیفی که سایه شان روی صورتمان میافتاد و ما فکر میکردیم این سایه ها تا ابد هستند. حالا درختها هنوز هستند، اما سایه شان روی صورتی میافتد که دیگر مالِ من نیست.