"Look at the mess I've done, there is nowhere to run, yeah Holdin' a loaded gun, the void"

اگر دیدگانت را گشودی و چیزی که دیدی، "هیولایی" بیش نبود، آن‌وقت چه؟

و در آخر، آنکه شروع به حس کردن خاموشی تدریجی عمر میکند، منم.

خسته‌ام. کاش من‌هم بال داشتم

یک چیزی رو نمیفهمم. چرا مردم برای چیزی جنگ راه میندازن که به اونها تعلق نداره. مثلا کشور ها. مرز کشور ها هیچوقت وجود نداشتن. انسان اونهارو مرز بندی کرد. چیزی رو که به خودش تعلق نداره

اگر سقوط از بهشت، همان از دست دادن بال‌ها باشد چه؟

و آنکه مرگ را با ذره ذره‌ی وجودش حس میکند، بازهم منم

ستودنی‌ست. هر شب طوری خود را رها می‌کنم که گویی تمام روز تنها برای رسیدن به همین لحظه زیسته‌ام. با خود می‌گویم "شاید این آخرین شب انتظار باشد؛ شاید این بار از ریسمان تاریکی‌ای که نامش را روشنایی گذاشته‌اند، آزاد شوم." اما سکوت، همیشه یک پاسخ دارد. هرروز و هرشب به من میگوید هنوز چشم به راه هستم. برای موجودی که بیاید، بر آشوب ذهنم دست بکشد و گره افکارم را یکی‌یکی بگشاید و مرا از "خودم" پس بگیرد. و قطعا تلخ‌ترین بخش این انتظار، آن‌جاست که می‌دانم آن فرد هرگز "من" نخواهم بود. کلمه‌ای ستودنی‌ست، مگرنه؟ چرا که "من" میتواند قاتلم باشد و همچنان میتواند شادی‌ای بی‌حد و مرز نصیبم کند.