۱۵۰ روز پیش.. همین ساعتا بود که از خونه رفتید بیرون و خیلیاتون برنگشتید.
روز شماری میکنیم برای بازگشت. برای انتقام. برای پایان این کابوس. پایانی نزدیک.
دقیقا ۵ ماه پیش این موقع داشتین آماده میشدین که برین بیرون و حتی خیلیاتونم از یکی دو ساعت قبل رفته بودن بیرون که جاشون لو نره.
دقیقا پنج ماه پیش این موقع تیر اندازی تو اکثر مناطق شروع شد و خیلی هاتون جاوید نام شدید :(((
۵ ماه پیش این موقع خیلی ها زخمی، خیلیا بیهوش، خیلیا درحال فرار و خیلیا جاویدنام شده بودن.
۵ ماه پیش این موقع خیلیا به خونه هاشون برگشتن، با وجود جراحت. بعضیا جسمی، بعضیا روحی.
خیلی ها دیگه برنگشتن... و توی ذهن و دل مردم؛ و تاریخ ایران جاودان شدن.
روحشون شاد، و نامشون جاوید.
خیلیا از شروع 2026 ذوق جام جهانی رو داشتن، ولی به لطف بعضیا فقط ۸.۹ روز اول سال رو دیدن...؛ یادشون گرامی و نامشون جاودان.
مرگ چه چیز عجیبیه.
آدم خودش نمیدونه کجا میره، اطرافیانش نمیدونن کجا میره، هیچکس نمیدونه کجا میره.
فک کن طرف اتاقش هست، لباساش هست، عطراش هست، عکسا و خاطراتش هست؛ ولی خودش نیست.