شاید چیزی که بقیه قضاوت می‌کنن کلیدی باشه که قفل لبخندت رو باز می‌کنه.

من چیز زیادی نخواستم، جز یک آغوش و یک تکیه‌گاه.

وقتایی که زندگی بهم سخت‌ می‌گیره تو کمکم می‌کنی همه چیز رو فراموش کنم. منو می‌خندونی، من هم این آغوش رو برات خالی نگه می‌دارم.

چرا هنوزم نگرانی؟ اتفاق بدی نمیوفته.

صبح زود شروع کردم به نوشتن، اولش قلمم تکون نمی‌خورد. اما مصمم بودم تا تمام واژه‌هایی که قورت داده بودم رو بنویسم. دستخطم خوب نیست، ولی لطفاً نامه‌ام رو ننداز دور. لطفاً چون این حرفها رو زودتر بهت نزدم من رو کنار نذار.