شامگاهِ دلتنگی ستاره‌ای خاموش شد؛ دلِ مدینه دوباره به سوگ نشست و آسمان داغدار شد. آنکه شب‌هایش محراب راز و روزهایش آینه‌دار صبر بود، پر کشید.. زین‌العابدین، سیدالساجدین، وارثِ غمِ کربلا، آن‌که ستونِ ایستادگیِ اهل حرم بود، با چشمانی که هنوز تصویرِ سرِ بریده‌ی پدر رادر نیزه‌ها می‌دید؛ و با دلی که زخمِ شام را در خود می‌گریست.. لبیک گفت به دعوت معشوق . او رفت؛ اما دعای سحرگاهش هنوز بیدارمان می‌کند و صدای آهِ شب‌هایش هنوز در قلبِ شیعه جاری‌ست. [‌ زهر نوشیدو رفت اما دعایش هنوز در دل شب می‌سوزد. ] #فور

جوانی‌ام به فدای ِرخ ِدلبرت حسین ./128

_

ز همه دست کشیدم که تو باشی همه‌ام؛ با تو بودن ز همه دست کشیدن دارد .¹²⁸

در پناه او حتی غربت طعم وطن می‌گیرد.¹⁰⁰¹

_

دل از هوای کربلا بی‌تاب و سرگردان شده‌ست؛ چشمم اسیرِ گریه و جانم گرفتارِ دعاست..!

از کوفه تا شام و حرم یک عمر عاشق سوختم؛ اما براتِ کربلا در مشهدالرضا به‌جاست .

ای قبله‌گاهِ عاشقان ای قبله‌ی آهو صفت ؛ ای ضامنِ آهوی دل وقتِ عطا وقتِ صفاست.‌‌.

در سایه‌سارِ گنبدت دل کربلایی می‌شود ؛ هر زائر تو کربلا را می‌خرد ،بی‌ادّعاست .

آقا! به حقّ مادرِ پهلو شکسته ات فاطمه؛ نام مرا بنویسی در زوّارِ اربعین رواست..

زیباتر از آنی که به تشبیه بگنجی.|315