کسانی هستند
که سرمایهشان
نه ارث است،
نه شانس،
نه زرنگیِ دنیا؛
سرمایهشان توکل است.
آنها یکجایی از زندگی
دستشان را از همه بریدند
و فقط گفتند: «خدایا، خودت…»
و خدا
آرامآرام
درهایی را باز کرد
که هیچ قفلی به آنها نمیخورد.
حنظله.
گفت: حقیقت این است که تو مرا برای تمام ِ دوست داشتنهای دنیا، خسته کردهای.
مینویسم غزلی از تو که دنیای منی ؛
من که خود معنیِ شعرمُتو معنای منی.