«خاطرات چه شیرین و چه تلخ، همیشه منبع عذاب هستند. اما حتی این عذاب هم شیرین است. وقتی دل آدم پر است، بیمار است، در رنج است و غصه‌دار، آن وقت خاطرات تر و تازه‌اش می‌کنند، انگار که یک قطره شبنم شبانگاهی که پس از روزی گرم از فرط رطوبت می‌افتد و گل بیچاره پژمرده را که آفتاب تند بعد از ظهر تفته‌اش کرده شاداب می‌کند.» -فئودور داستایوفسکی؛