نمیدونم چرا ولی هیچ موقع واقعا نسبت به اتفاقاتی که برای بقیه میافته جدا ناراحت نشدم و همیشه فکر میکردم که خب سرنوشت شون این بوده دیگه...
ولی رختکن بازنده ها جوری میاد روایت میکنه زندگی هارو که سه روز میرم تو شوک بعد به این فکر میکنم این واقعا نمیتونه واقعی باشه`
"من اینجا روی میزم ایستادم تا به یاد بیارم باید مدام خودمون رو وادار کنیم به همهچیز از دریچهی متفاوتی نگاه کنیم. جهان از اینجا چهرهی متفاوتتری داره. اگه باورتون نمیشه، خودتون بیاین و امتحان کنین. همهتون. به نوبت."