شما: داستانِ زندگی تو سردرگمی بود. یک سوال بزرگ. یک بُهت، از بدو تولد تا نفس آخر. پر از شک. پر از دگر گونی. نمی‌دونم موفق شدی یا نه. به جواب رسیدی یا نه. خودت رو پیدا کردی یا نه. برای همین، فقط آرزو میکنم سالم بمونی. سالم بمونی و راه درست رو پیدا کنی. حداقل چیزی که از دنیا میخوای رو به دست بیاری. و تبدیل به آدمی بشی که امروز آرزوش رو داری. ___________

ماه خیلی دوست داشتی و سحرآمیزه. داری می‌بینیش ولی نمیتونی باور کنی که چنین چیز قشنگی داره با درخشش بهت لبخند میزنه. خیلی غیر واقعی به نظر میرسه

"انسان، میخوای کجای عالم باشی؟"

واقعا خیلی عجیبه، ما انسان ها بخش خیلی کوچیکی از جهان هستیم که حتی به چشم هم نمیایم. اما در عین حال هر کدوم ما مهم هستیم. هر کدوم ما یه روحیم با دنیایی که برای خودش خیلی بزرگه. ما انسان‌ها، گرچه از دور ناچیز به نظر میایم؛ اما هر کدوم از ما که شاید در مقابل عظمت جهان و حتی تمام انسان‌ها هیچ به نظر نیایم، تک تک ما برای خودمون بزرگیم و حتی اونقدر اهمیت داریم که خدا ما رو برای اشرف مخلوقات بودن انتخاب کرده.

فردا مدرسه شروع میشه. یه سال جدید با تجربه‌های جدید.

یک سال دیگه پر از خاطره

شاید ازش بترسم ولی ازش متنفر نیستم