گرچه از هیچکدوم از کارهام پشیمون نیستم اما هر وقت به خاطراتم و گذر زمان فکر میکنم بغض گلوم رو فشار میده
میدونم قراره رشد کنم. همون طوری که توی این سال ها رشد کردم. شخصیتم ارتقا پیدا میکنه. میتونم دنیا رو یه طور دیگه ببینم. بالاخره روحم کامل میشه
ولی امیدوارم باز هم فرصت داشته باشم. امیدوارم روتین زندگی روح من رو نابود نکنه. امیدوارم بتونم شجاع و خوشحال بمونم.