بال کبود کبوتر میگرید. حوض دریا میگرید. صدای نالان درختان گم میشود. اشک نه پایانی دارد و نه سر انجامی. آسمان و زمین، گوی خاکی جهان. و انسانیتی ناشنوا. نه، گوشی برای شنیدن نیست. خود را به خواب زده این مخلوق سیب خورده. نمیشنود التماس خاک را، غرش رود را، ضجهی آتش را. اشرفی که ناجی نبود برای خلق زیر دستش؛ با آن بال سپید فرشته گونه، فرشتهی مرگ شد. جان گرفت. گرفت و گرفت و گرفت و هرگز نداد. آتش زد و خاموش نکرد. دریا سیاه و جنگل نیز سیاه و سوخته. آسمان رد دود را توان رد کردن ندارد. همانگونه رود توان شستن نداشت. خاک، توان دفن را. سیاهی را چه جوابی خواهد داد؟ سیاهی درخت سبز را، سوزاندنش را. و اقیانوسی که پیچ در پیچ میلرزید از زبالهها. و ستاره دیگر نوری نداشت در مقابل آن جایگزین زمینی. خاموش خاموش.
انسانی از زمین میگوید و دیگری از زمان. یکی از نابودی جهان و دیگری از مال و توان. و آیا معلوم نیست که صدای کدام یک بلندتر است؟ آنی که به یغما میبرد و جهان را میکشد. کره خاکی، وطنش را. خودش را. زمینش را ذره ذره میسوزاند. و انسان است دیگر... این سیری ناپذیری پایان ندارد.
با خواهرم رفتیم پارک و مثل بچهها تا تونستیم بازی کردیم و جیغ زدیم، آخرش از یه دختربچه پرسیدم به نظرت من چندسالمه؟ و گفت ۲۳ =))
اگر این آسمان پایین بریزد، قطره به قطره و ستاره به ستاره؛ و اگر آسمان چشمان تو سقوط کند.
تجمع اشکها گرداب میشود. گرداب کبود و سایه ماه.
مهتاب تو ریخته؛ و جای آسمان گود خاک را روشن میکند
گفتی ماه و ستارهایم، راست میگفتی. با آن کره درخشان و صد ستاره.
راست میگفتی. ماه بودی. ستاره بودی. آسمان بودی و کهکشان.
اما من لایق خورشید نبودم. سوختم، سوختی، سوزاندم، کشتم، گرفتم.
و در آخر نابودگر تو شدم.