کاغذ و جوهر دریچهای فانی به جهان واقعیه. اون چیزی که واقعا هست، نه چیزی که واقعا وجود داره.
گاهی وقتا به طرز وحشتناکی دلم برای گذشته تنگ میشه. فقط تنگ شدن نه، درونش زندگی میکنم. اینطور وقتا یه جعبه گوشه کمد صدام میکنه تا لمسش کنم. یه جعبه، کاغذای پاره، دفترچه قدیمی، گلهای خشک شده و ستارههای کاغذی
و میدونید بزرگ ترین حسرتم چیه؟ یکی از دفترچههام نابود شد. بخشی از زندگی من که هیچ یادگاریای ازش ندارم
من فقط ۱۶ سالمه ولی با این حال خاطراتم دارن منو خفه میکنن. اگه چهل ساله بشم چی؟ تا اون موقع چه بلایی سرم میاد؟