کاغذ و جوهر دریچهای فانی به جهان واقعیه. اون چیزی که واقعا هست، نه چیزی که واقعا وجود داره.
گاهی وقتا به طرز وحشتناکی دلم برای گذشته تنگ میشه. فقط تنگ شدن نه، درونش زندگی میکنم. اینطور وقتا یه جعبه گوشه کمد صدام میکنه تا لمسش کنم. یه جعبه، کاغذای پاره، دفترچه قدیمی، گلهای خشک شده و ستارههای کاغذی
و میدونید بزرگ ترین حسرتم چیه؟ یکی از دفترچههام نابود شد. بخشی از زندگی من که هیچ یادگاریای ازش ندارم
من فقط ۱۶ سالمه ولی با این حال خاطراتم دارن منو خفه میکنن. اگه چهل ساله بشم چی؟ تا اون موقع چه بلایی سرم میاد؟
هدایت شده از ل
نمیدونم شماهم متوجه میشید چی میگم یا نه ولی من همیشه دلتنگ لحظه هایی هستم که هیچوقت وجود نداشتن
دلتنگ چیزایی که نداشتمشون
" Helen is here (?)
الان که نوشتههای قدیمیم رو میخونم به مشکلات اون موقعم میخندم. الان کوچیک به نظر میان ولی یه روزی او
خیلی عجیبه که اینجا به اشتراک گذاشتمشون. تا حالا راجب نوشتههام به هیچکس نگفته بودم