هوای سرد و مه گرفته. امروز با خودم پتو بردم، زنگ تفریح لرزیدن زیر بارون و توی کلاس پیچیدن لای پتو. معلم ریاضی بهم گفت انگار با حوله وسط کلاس نشستم. فکر کنم اولین بار بود که ازش خوشم اومد. فک کنم بالاخره دارم به این مدرسه احساس تعلق میکنم.
با اینکه هنوز عضو هیچ اکیپی نشدم و دوست صمیمی پیدا نکردم بازم حالم خوبه و راضیم. گاهی وقتا با همکلاسیام گپ میزنم و گاهی وقتا خودم تنهام. خوشحالم. مدرسه داره خوب پیش میره.
این هفته مدرسه خیلی بهم گذشت، شاید به خاطر روزای بارونی و لرزیدن زیر پتو، شاید به خاطر خندیدنها، شاید به خاطر اینکه یه روزشو تا شب مدرسه موندم. نمیدونم ولی دوستش داشتم. و در آخر امروز دوست داشتنی؛ معلم هندسه ازم پیش معاون آموزشی تعریف کرد (😭)، امروز بچهها خوراکی آورده بودن و سر کلاس زبان کف کلاس نشستیم و خوردیم و ستاره هم گرفتم. خداروشکر داره خوب پیش میره
زاده شده از غبار ستاره و لرزش نور؛ محکوم به فانیت سفید و رنگ قمری. از ازلت قطره قطره شراب ستاره نوشیدی. از ازل آماده برای ابد میشدی. غرق نور، سرور، عظمت. غرق شراب مقدس نور آسمان. برکهی ریخته شده بر قمر را نوشاندند تا پاک شوی. پاک از گرد زمینت، پاک از خاکستر و بوی فلز. اما پاک بودن سخت بود. از قنداق ابریشم که بیرون میخزیدی سخت بود. قدم به قدم فرو در آب مقدس دریا میرفتی. دریا، اقیانوس، بی انتها و چشمه آن نور طهورای آفتاب. موج آب اطرافت را گرفته. میگیرتت. میگیری اش. از مشت هایت لیز میخورد و تو را میبلعد.