ازجایی که انعکاس رز و خون کامل ترین و اولین ایدهم بود اول رفتم سراغش ولی متاسفانه هنوز تموم نشده 🥀
" Helen is here (?)
ازجایی که انعکاس رز و خون کامل ترین و اولین ایدهم بود اول رفتم سراغش ولی متاسفانه هنوز تموم نشده 🥀
بعد از این تبعید شده کامل ترینه، تا یه جاهایی هم نوشتمش ولی وسطاش دیگه نمیدونستم چیکار کنم با داستان پس ولش کردم
" Helen is here (?)
A new idea (?)
اینم ایده جدیدیه که دارم مینویسم
یک.
ژرفای گودال بازتاب ضجه بود و کودک خاکی منبع شکست گودال. صدا نداشت. توانی نمانده بود. رها شده، گنه گاه، مهتابی. تعلق داشت به گود قوس کبود و خاکستری. و اما آفریده شده برای ابدیت بود. ابدیت... ازلیت... از ابتدا تا انتهای راه بی پایان.
وقتی که در آغوش کشیده شدی، وقتی که رها شدی تا زنده شوی. غرق شدی تا به بالا برسی. آب طهورای نور دروازه بود و حق ورود آن تنها دوبار. اولی، نوزاد و پارچه های ابریشم. نوای زن میان باد گم میشد که "ای حوری سپید. ژرف و پستی و ناچیز. با آن بال ها، فرشته گونه عبادت کن."
آب برکه غسلت میداد. رسم همین بود و تو باید فرشته ای فرشته گونه میشدی. از آب ستاره که خارج شدی، پیچیده در حریر و ابریشم و مخمل مروارید باید بال میگشودی.
رسم همین بود.
تولد مبارکت را تبریک میگویند. تو اما خوابی. آرامی و مسکوتی. نوزادی قنداق پیچ شده. محکومی و نمیدانی. فانیت گوی خاکستری حقیقتت را گم میکند.
تو انتخاب نمیشوی.
دو.
هر حوری مروارید آسمان است. در اینجا گور نه محل فراموشی اجساد بلکه صدف تولد اند. باران نور و عطر ملکوتی که میبارید، سوز و سرور خورشید به گودال فرود می آمد. هر گود، کودک میشد. رد چنگ کودک نوپا، خاک ناهموار را بهم می ریخت.
مروارید سقوط میکرد. خاکستر سفید محل سقوط جان آسمان بود. نور حقیقی فرزندانش را به دستان گود می بخشید.
قمر را وطن نیست، گذرگاه است. خانه و وطن این چنان سرد نیست. بال و پر نیاز است تا به آن رسید.
حوری رقصان ربان ها را در هوا میتکاند. پاهای برهنه اش بر ماسه ها زد به جای میگذارد. جز صدای او دیگر حنجره ها خاموش اند.
" آه ای قطرات مقدس، ای گوهره هستی بخش. فرزندی عطا کردی و فرزندی میگیری. مارا نه شکایتی و نه اعتراضی. تنها تبریک به تبرک این حوری."
حوض دریا را نور گرفته. فرشته آماده پرواز است. بال های سپیدش را گشوده. ما نیز در میان بال پناه گرفتیم. انعکاس نور و آینه و مروارید بهشتی شوق به جان دیگر حوریان انداخته.
شوق و اشک آمیخته صورت میشورند. شوری اشک جاودان نیست؛ همان طور که پرهای او نیز. هردو در برکه آفتاب شسته خواهند شد. چه عظمتی. وقتی که مچ پای دختر را لمس میکنند قدم به قدم نور میبارد و نزول نور، او سعود میکند.