هنگامی که داخل ماشین نشسته و به افکاری پوچ سرگرم بودم ناگهان متوجه ترافیکی نیمه سنگین شدم که غیر طبیعی بود ، پس از مدتی که راه باز شد فهمیدم تصادف شده است و چند نفر ایستاده اند و با علامت دست و نور علامت میدهند که ماشین ها به آن سمت نروند . و کمی جلوتر چیزی دیدم که تاثیری عمیق بر رویم گذاشت؛ زنی نسبتا میان سال افتاده بر زمین و غرق در خون بود ، احتمالا مرده. همان زمان به یاد آن تفکر افتادم که زمانی در این فکر بودم که انسانی مرده ببینم تا کمی بهتر بتوانم درک کنم ، حداقل اینطور فکر میکردم. اما هرگز به نیاندیشیدم که افراد زیادی نزدیکم همین حالا هم مرده اند ، تجربیات زیادی از دیگران به یاد دارم، در فامیل هم چند نفر از اطرافیان که دیگر حالا نیستند هم چنین تأثیری گذاشته بودند؛ و البته زمان بسیاری را به تفکر درباره ی مرگ می‌پرداختم. اما باز دیدن مرده که جلوی چشمانت باشد ، حداقل واضح است و موضوعی که دارد این است که باعث میشود مردم کمی بیشتر متوجه شوند. اما باز اینگونه ندیده بودم . راستش همزمان با اینها ، لرزیدم . نه به خاطر آنچه در ذهن از این جمله القا میشود، بلکه این سبب ترسم شد که تا چه حد در برابر چنین چیز های سردم . مردم هم انگار توجه خاصی ندارد. انگار همان چیزی که از مدت ها پیش درباره اش می گفتم ، همان دیو سیاهی که درون بشری ست ، در برابر چشمانم واضح شد. هرچقدر هم که خوب بنظر برسم باز موجودی پست و فرومایه بیش نیستم. ازهمان هایی هستم که نمی‌تواند انسان نام گیرد . حیوان . همین . نمیدانم دقیقا چه اما با این بار سیاه و سیاهی ام شرم است که خود را آدم بنامم.

من اکثرا در همه ی حالت ها:

بنظرم نباید درد و دل کنیم

منم یه مدت خودم رو گم کرده بودم

و فکر میکردم ما حق اینو داریم که اتفاقایی که رخ میده رو بگیم

یا اکثر نظراتمون

ولی با نگه داشتن خودمون

و اون نقاب دلقک زدن

بیشتر میتونیم پیش دیگران باشیم

تا ما رو تایید کنند یا اینکه تأیید هم نکنند و ندونن به چه دلیل

شاید فکر کنند دلیلش اینه که دلقکی

ولی این نیست