احتمالا اینجا رو پاک کنم

فکر نکنم شماها هم مشکلی داشته باشید ، نه؟

خب ولش کن یکم مسخره ست

امروز مثلا تولدمه ( رفتم خونه مامان بزرگم تا تولد بگیریم)

روزای تولدم میشینم فکر میکنم همیشه حتی اگر به نظر بیاد دارم کلی کار انجام میدم و سرم شلوغه

افتضاحه

ولی خب پول میکیرم

کیبوردم موافق نیست که خوش اخلاق باشم و سعی کنم از چیزای خوب لذت ببرم

پول خوبه میرم کتاب میگیرمم

چیزایی که قبل ساعت یازده و نیم تو تولد نوشتم:

تولدم از اولشم شوم بود. همین چند دقیقه پیش داشتن تو فامیل سر مسائل مختلف مثل اینکه جوون ها دارن از بین میرن و چنین چیزهایی بحث میکردن . چرا آنقدر جدی و گرفته وقتشون رو هدر میدن؟ چه دلیلی داره که اعصابشون رو به هم بریزند و بحث هایی بکنن که مغز آدمی رو نابود می‌کنه . معلومه که همه ی انسان ها خاطرات بدی رو تجربه میکنند یا چیز های وحشتناکی رو می‌شنوند . ولی واقعا گفتنشون اهمیتی داره ؟ فکر کنم اونقدر توان بازیگری ام در برابر آدم ها بالا رفته که واقعا انگار چیزی رو بروز نمی‌دم . این مایه افتخارمه اما حتی این هم سخته . همین حدود ها بود که شنیدیم یکی از آشنا ها وایتکس با یه چیز دیگه رو ترکیب کرده و مرده. داشتن سر اون ناراحتی میکردن ولی من اونقدر پوچم که این چیز ها گاهی حتی چیزی رو تو وجودم تکون نمیده. وقتی این رو شنیدم با خودم گفتم باید من جای اون میبودم. فکر نکنید که از زندگی سیر شدم من بیشتر از همه میخواستم آدم باشم و زندگی خوبی داشته باشم ولی انگار حق این وجود خطاکار چیزی جز مرگ نیست.

در حالی که بعد اون مافیا بازی کردیم ( با راوی بودن داییم) و بنظرم کل مهمونی جالب اومد