احساسی را در خود کشف کردم که اگر در بند زندان باشم نه تنها گزند ، بلکه خوشحال خواهم شد زیرا دیگر دغدغه ای در زندگی ام وجود نخواهد داشت . اصلا بگو برایم حبس ابد بنویسند ترجیح میدهم رها و بی دغدغه باشم تا که از سر اتفاقات زندگی فریادی سر دهم و درد و زجر بکشم در حالی که حتی نخواهم توانست آن ها را به زبان بیاورم.

اونا فکر میکنن تو خودم میریزم در حالی که واقعا اهمیتی نمیدم

آخه این که دیگه چیزی نیست

تنها احساسم این بود که موشک هایی که نور آبی داشتن خیلی زیبا بودن و بدم نیومد اگه با اونا کشته بشم.

صداقت ؟ معصومیت ؟ درستی ؟ همه شان دروغ است . من فقط به سیاهی اعتقاد دارم . همه سیاهند . پاکی ؟ تمامش دروغ هایی که برای گناهان خود سرهم کرده ایم تا کمی خود را التیام ببخشیم اما این هم ارزشی ندارد . شما واقعا فکر میکنید در زندگی و زندگی کردن ارزشی وجود دارد؟

دقیقا ( کار از روی آوردن به داریوش گذشته دارم معتاد آهنگاش میشم)

دارم انگار غیب میشم

امیدوارم یکی بیاد و این تنهایی رو از وجودم بیرون بکشه و بدزده

人間失格 ★ https://eitaa.com/HmDAZAI

人間失格 ★ https://eitaa.com/HmDAZAI

ظاهری خنده دار به خود میگیرم ، باطن ؟ دلم میخواهد همه شان را بکشم. همه ی آن از عذاب این اندیشه که من با همه فرق دارم است . در اصل حتی نمیتوانم به خود بگویم : انسان . یک موجود نابخشودنی و سرد . هرگز کسی اینگونه است ؟ هیچ کس ، جامعه مرا نخواهد پذیرفت. چه نقاب بزنم و خود را کنترل کنم یا که همه ی این ها را کنار بگذارم خیلی فرق دارد اما باز هم کسی نمی‌تواند درکم کند. برای دیگر افراد فرق زیادی بین خوبی و بدی وجود دارد، خودم؟ هیچ فرق نمیکند. من تفاوتی میان خوبی و بدی نمیبینم‌.