وای اعصابم

بعد فشارم اینه که فکر کن یکی با امتیاز علمی خودش و امتیاز فرهنگیان والدینش . تلاش خودش قوبل شده اون یکی با سهمیه می ره تازه با معدل زیر شونزده هم اخراجش نمی کنن

باز حداقل ما پارسال یکی رو داشتیم درسته درسش چندان خوب نبود ولی حداقل عقل داشت

حالا اونو انداختن بیرون این اسب آبی رو دقیقا صاف گذاشتن تو کلاس ما

یعنی چی

عالیم🤡

بیایید به اعصاب خود آرامش دهیم و حال خود را مگسانی مزاحم خراب نکنیم☺️

جدی فقط منم که تو مدرسه سفید برفیم تو خونه حرمله؟😀

من وقتی اون ی دونه احمق و دلقک کانون زبان:

"البته گرفتن مواد از ساقی حلال خور هم خیلی بی تاثیر نیست." کلاس که در سکوتی عجیب فرو رفته بود دوباره حالتی زنده به خودش گرفت و شبه دانش جویان شروع به خندیدن کردند.چیزی نگفتم،چون آن دلقک بی کار نه مخاطبم بود و نه دوست داشتم که جایگاهش را به او یادآوری کنم.به اندازه ی کافی از مشکل اعصاب رنج می برم و در حال حاضر از یک قتل فجیع جلوگیری می کنم؛بیشتر از این را نمی توانم.قتل باید بی دردسر و در خفا باشد،نه در یک کلاس چهل-پنجاه نفره. شوربختانه فقط همین یک امروز را آمادگی یک آتش سوزی <<اتفاقی>> را نداشتم،نمی شود به شکل دیگری چهل-پنجاه نفرشان را بی دردسر کشت،مگر اینکه برنامه بچینم و تا آن زمان بیشتر عصبانیتم فروکش کرده است.

هعی

شبه مربی پس از صاف کردن گلویش رو به من لبخندی زد :"خیلی خوب بود اسفندیاری،این متن واقعا برازنده ی توست." تصمیم گرفتم که به او یادآوری نکنم که فامیلی من اسفندیاری نیست و اسفندیاری با اسفندیاری قلعه سرخی متفاوت است.من فامیل نیما یوشیج یا ثریا اسفندیاری نیستم،اهل مازندران یا هر جای دیگری نیستم و قطعا با اسفندیاری های شمال کشور متفاوتم.ولی دیگران این را یک حساسی بی خودی نسبت به فامیلی می دانند و مسخره ام هم می کنن.متاسفانه جرعت گفتن آن کلمات کثیفشان را جلوی رویم ندارند و اگر نه که خود مشتاق درگیری و نزاع هستم.ولی در هی حال،همانطور که گفته بودم این جامعه است،و ما نباید صدایش را در بیاوریم.پس این نکته ی مهم را یادآوری نکردم،چون حوصله ی هیولا ها را ندارم.