🔸ایلیوشین 78 مادیوس
در دهه 1970 شوروی به دنبال یک هواپیما سوخت رسان جدید میگشت. شوروی علاقه ای به سوختگیری هوایی برای جنگنده ها نداشت ولی بمب افکنها این ارتش سوختگیری می کردند . ولی تمامی سوخت رسانهای روسی تنها توان سوخت رسانی به یک هواپیما را در یک زمان داشتند. با در نظر گرفتن اینکه شوروی از میانه دهه 1970 تصمیم به نصب لوله سوخت گیری بر روی جنگنده های خود گرفت باید سوخت رسان بزرگتری با توان سوخت رسانی به دو یا سه هواپیما هم زمان توسعه میداد . در سال 1983 شوروی بر اساس ایلیوشین 76 ام دی سوخت رسانی جدید با نام ایلیوشین 78 را توسعه داد که ناتو به ان لقب مادیوس را داد.این نمونه در سال 1987 وارد خدمت شد.
4/8
@IRON_SCREAM
🔹ایلیوشین 78 دارای سه جایگاه سوخت رسانی شلنگی بود. یکی در زیر هر بال و دیگری در قسمت عقب بدنه سمت چپ. غلاف های از نوع شلنگی UPAZ-1 بود که به صورت غلاف خارجی در جایگاه زیر سوخوی 24 ام نیز نصب میشد و دارای یک شلنگ 26 متری است .خدمه سوخت رسان در جایگاه در عقب هواپیما زیر سکان عمودی قرار داشت و هر سه جایگاه را کنترل میکرد. از هر غلاف میتوان 2500 لیتر سوخت بر دقیقه را منتقل کند.
🔸تاکنون 1100 فروند از انواع مختلف خانواده ایلیوشین 76 ساخته شده است و در بیش از 30 ارتش و 40 خط هوایی خدمت میکند.
5/8
@IRON_SCREAM
🛠مشخصات:
▫️نام: ایلیوشین ایل_76
▫️کشور سازنده:شوروی
▫️شرکت سازنده: ایلیوشین
▫️معرفی: این هواپیما به عنوان یک جت ترابری نظامی راهبردی در دهه ۱۹۶۰ میلادی طراحی شد تا جایگزینی برای هواپیمای آنتونوف ۱۲ باشد. این هواپیما برای عملیات در شرایط سخت، باندهای کوتاه و ناهموار و در هر شرایط جوی ساخته شده است. مدلهای مختلف آن برای سوخترسانی هوایی، آواکس (هشدار پیشهنگام) و آتشنشانی نیز استفاده میشوند.
▫️اولین پرواز:۲۵ مارس ۱۹۷۱ میلادی
▫️وضعیت:درحال خدمت
▫️تعداد ساخت:بیش از ۹۶۰ فروند
▫️کاربر اصلی:نیرو هوایی روسیه
▫️موتور: معمولاً دارای چهار موتور توربوفن است. مدلهای اولیه از موتورهای Soloviev D-30 استفاده میکردند، در حالی که مدلهای جدیدتر از موتورهای Aviadvigatel PS-90 استفاده میکنند که کارآمدتر و کمصداتر هستند.
6/8
@IRON_SCREAM
▫️برد: برد این هواپیما بسته به نوع مدل، میزان بار و سوختگیری متفاوت است. به طور کلی، با حداکثر بار، برد آن حدود ۲۱۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتر است. با بار کمتر، این برد میتواند به حدود ۵۰۰۰ کیلومتر یا بیشتر نیز برسد.
▫️سقف پرواز: سقف پرواز عملیاتی این هواپیما معمولاً بین ۱۲,۰۰۰ تا ۱۳,۰۰۰ متر (حدود ۴۰,۰۰۰ تا ۴۳,۰۰۰ فوت) است.
▫️حمل بار: این هواپیما یک هواپیمای ترابری سنگین محسوب میشود و توانایی حمل بار قابل توجهی را دارد. ظرفیت حمل بار آن بسته به مدل بین ۴۰ تا ۶۰ تن متغیر است. طراحی بدنه آن به گونهای است که امکان بارگیری محمولههای حجیم و سنگین از طریق درب عقبی و همچنین دربهای جانبی فراهم است.
7/8
@IRON_SCREAM
نقاط قوت✅
▫️قابلیت اطمینان و استحکام: طراحی آن به گونهای است که بسیار مستحکم و قابل اعتماد بوده و توانایی تحمل شرایط عملیاتی سخت را دارد.
▪️چندمنظوره بودن: علاوه بر حمل و نقل نظامی، از مدلهای آن برای عملیات آتشنشانی هوایی، تحقیقات علمی، و حتی حمل و نقل مسافر (در برخی پیکربندیها) استفاده شده است.
نقاط ضعف❌
▫️مصرف سوخت بالا: موتورهای توربوجت نسل قدیم آن مصرف سوخت بالایی دارند که هزینههای عملیاتی را افزایش میدهد.
▪️نویز زیاد: این موتورها صدای زیادی تولید میکنند که استانداردهای زیستمحیطی مدرن را برآورده نمیکنند.
▫️فناوری قدیمی: طراحی و ساختار کلی آن مربوط به دوران شوروی است و فاقد برخی از فناوریهای پیشرفته در سیستمهای ناوبری، الکترونیک و آیرودینامیک موجود در هواپیماهای مدرن است.
▪️کابین خلبان سنتی: کابین خلبان آن از نمایشگرهای آنالوگ و سنتی استفاده میکند که با کابینهای شیشهای (glass cockpit) مدرن فاصله دارد.
▫️پایداری کمتر در سرعتهای بالا: در مقایسه با برخی هواپیماهای مدرنتر، پایداری آن در سرعتهای بالا و مانورهای پیچیده کمتر است.
8/8
@IRON_SCREAM