صدای یه نفر رو از پشت سرت می‌شنوی. چهره‌ش رو هنوز نمی‌شناسی، اما صدای خنده‌ش برات آشناست؛ انگار مغزت هنوز اسمش رو فراموش کرده ولی خاطره‌ش رو نه.

تو خودتو وسط دیدن سریال مورد علاقت به یاد میاری چون یادت میاد چقدر سر این قسمت خوشحال بودی

روی یه نیمکت قدیمی می‌شینی و ناگهان می‌فهمی قبلاً دقیقاً همین‌جا نشستی. حتی یادت میاد اون روز به کدوم سمت نگاه می‌کردی و منتظر چه کسی بودی.

یه جعبه‌ی موسیقی قدیمی رو باز می‌کنی. ملودی شروع می‌شه و ناگهان تصویر یه اتاق، یه پنجره و یه بعدازظهر آفتابی توی ذهنت روشن می‌شه.

یه لباس قدیمی رو از کمد بیرون میاری. وقتی لمسش می‌کنی، یادت میاد کجا پوشیدیش و چرا اون روز انقدر برای رفتن به اونجا هیجان داشتی.

یه آهنگ قدیمی توی کافه پخش می‌شه. چند ثانیه بعد ناخودآگاه باهاش زمزمه می‌کنی و می‌فهمی این آهنگ رو قبلاً در یکی از مهم‌ترین روزهای زندگیت گوش دادی.

یه نامه با دست‌خط خودت پیدا می‌کنی. قبل از اینکه حتی کاملش رو بخونی، حس می‌کنی می‌دونی آخرش چی نوشته؛ چون این نامه رو برای خودِ آینده‌ت نوشته بودی.

عطر خاصی توی هوا می‌پیچه. نمی‌دونی متعلق به کیه، اما یه‌دفعه تصویر یه روز کامل توی ذهنت شکل می‌گیره؛ انگار بو، کلید یه اتاق قفل‌شده توی حافظه‌ت بوده.

یه نفر ازت می‌خواد چیزی رو که قبلاً دوست داشتی انتخاب کنی. بدون فکر، همون گزینه رو برمی‌داری و وقتی نگاهش می‌کنی، یادت میاد چرا همیشه انتخاب اولت بوده.

صدای بارون شروع می‌شه و یه پلی‌لیست قدیمی پخش می‌شه. اولین آهنگ که شروع می‌شه، تصویر یه شب خاص توی ذهنت ظاهر می‌شه؛ پنجره، نور اتاق، هندزفری و خودت که همون‌جا نشسته بودی.

روی یه میز، چندتا وسیله‌ی هنری می‌بینی. دستت بی‌اختیار سمت قلم موردعلاقه‌ت می‌ره و وقتی اولین خط رو می‌کشی، یادت میاد چرا همیشه همین رنگ رو انتخاب می‌کردی.

گوشی قدیمیت رو روشن می‌کنی و وارد گالری می‌شی. هر عکس مثل یه در باز می‌شه؛ یکی خنده‌ت رو برمی‌گردونه، یکی یه سفر رو، یکی یه آدم رو که اسمش هنوز جایی توی قلبت مونده.