دنیا بد نیست ... کم است ... نمی‌ارزد ...

سلام بر دوستان شناس و ناشناس. این شما و این یک تقدیمی دیگر از آرزوهای متوسط با چاشنی پاییز. اگر شما هنگامی که به خواب می‌روید درمورد یک زندگی خیالی فکر می‌کنید،این تقدیمی مختص شماست. این پیام را میهمان خانه‌های گرم خود کرده و من را مطلع کنید تا یک روز از زندگی خیالی شما،اهداف و آرزوهایتان،مکالمات و دوست ها و اتفاقات آن را تعریف کرده و تصویری خاطره انگیز از آن روز برایتان بفرستم. در خانه‌ی کوچک من به روی تک تک شما ۲۵ نفر باز است. بمانید،چای دم کرده‌ام تا با ناپلئونی بخوریم. با آرزوهای بی‌کران تقدیم به روح‌های زیبای بی‌انتهایتان. آرزوهای متوسط،عصر شنبه،چهارم مهرماه، پاییز ۱۴۰۵.

غم هم مرهم است و هم زخم.

هر لحظه ای از زندگی،برهه ای جدید است،هیچ‌ گاه نمیتوان به دور از تشویش نفس کشید،پیش بینی تقریبا غیر ممکن است و اتفاق ها به طنابِ دست ها گره شده اند.

ما آدمیزاد ها از باورِ تغییرِ علاقه مندی هامون میترسیم؟

اگر من تو رو میشناختم باید با چی به یادت می آوردم؟

شما هم ی پاراگراف تایپ میکنید و همه رو حذف میکنید؟یا مثلا میخواید ی ویدیو برای یکی بفرستید بعد میگید خب که چی و نمیفرستید؟یا حتی زود جواب نمی‌دید که مزاحم نباشید؟یا فقط من احمقم

با هیچی؟

کاش استی بودم

این رو در روز هزار بار به خودم میگم

حرف زدن های زیاد - این بهترین چیزه