بخشی از امروز-

سلام ֙⋆ من نرگسم؛ اما اینجا بیشتر من رو به اسم «آماریس» می‌شناسن . هجده‌ساله‌ام و تو شلوغیِ تهران زندگی می‌کنم؛ سال آخر رشته‌ی طراحی و دوختم. دلم با پارچه‌ها حرف می‌زنه، با سوزن‌ها حرف می‌زنه، و از بین نخ‌ها، قصه می‌بافه. گاهی فکر می‌کنم اگر زندگی یک لباس بود، من هنوز دارم الگوش رو می‌کشم. میگن آدم پیچیده‌ای‌ام. کم‌حرفم، اما اگر «آدمش» باشی می‌توانم ساعت‌ها از عجیب‌ترین و رندوم ترین فکرهای دنیا بگم؛ از چیزهایی که نصف‌شون واقعی‌ان و نصف دیگه‌شون فقط تو ذهن من زندگی می‌کنن. شاید یک ISTP‌ که فقط داره تلاش میکنه که زندگی کنه . اهلِ عمل، اهلِ سکوت، اهلِ ساختن چیزی که بشه لمسش کرد. چند چیز ساده حالم رو خوب می‌کنه: خواب… خواب… و باز هم خواب، بوی پارچه‌ی نو، ساتن، ساتن، ساااتن، خط‌های مدادی روی کاغذ طراحی، کتابی که نیمه‌شب تموم بشه، خانواده‌ام، یوکی، قدم‌زدن تو گلزار شهدا، شکلات و کاکائویی که آروم روی زبان آب می‌شه، آبی، سورمه‌ای، سبز، قهوه‌ای، زرشکی، به روح من جون تازه میدن. اینجا محتوای خاص و از پیش‌تعیین‌شده‌ای ندارم. گاهی چیز های رندومی مینویسم، گاهی می‌دوزم، گاهی فقط هستم. اینجا شاید گوشه‌ای از ذهنِ آروم و کمی پیچیده‌ی من رو پیدا کنی. و اگه حس میکنی وقتت هدر میشه خیلی خوشحال میشم که بری🌱 . اگه پسر هم هستی ممنون میشم بری . ` #ولاگچه

اگه سوالی هست بازم بپرسید جواب بدم

مامانمینا امروز رفتن دوباره ولی خب من حالم خوب نبود نرفتم الان غمگینم