رفیق نبودیم گذشت...

واقعا نیاز دارم از ۱۷، ۱۸ سالگیم تمام لذتو ببرم و واقعا همین الانش روزای آسونه بزرگسالاست ولی حقیقتا من نیاز دارم برسم اونجایی که بدونم آیندم چیه حداقل بدونم رشته تحصیلی و شغل آیندم چیه بدونم کجای زندگی وایسادم؛ من الان واقعا هیچی، هیچی از زندگیم نمیدونم

_

کاش میشد آدمی، گاهی فقط گاهی به اندازه ی نیاز بمیرد، بعد بلند شود آهسته آهسته خاک‌هایش را بتکاند، اگر دلش خواست برگردد به زندگی، و اگر دلش نخواست بخوابد تا ابد...

نمیشه زندگی یه روز درمیون باشه؟! اخه هرروز هرروز؟

اندوه را پایانی است مردمان باز می گردند، ویرانه‌ها ساخته می‌شود و ساخته‌ها از مردمان پُر بمان و نیکبخت شو…

گفت مرا یادت هست ؟ دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم. چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدم ها در یاد من زندگی می‌کنند؟ و من در یاد هیچ‌کس نیستم.