آنقدر بر سرِ مزارت حسرت خورده ام که سیر شدم . سیر شدم از دیوخانه ای که تو را اینگونه . . بگویم؟ پیر شدم ؛ پیر . فقط همین را بگویم نمی دانم زینب چه کشید .

نه اینکه دلمان برای فاطمیه تنگ شده باشد ، نه! دلمان برای آغوشِ مادر تنگ است (:

ـ خواب هایم بوۍ تنِ تو را می‌دهد ؛ نکند آن دور تر ها نیمه شب در آغوشم می‌گیری؟ (:

ای عهده دارِ مردمِ بی دستُ پا (:

یجایی هم هست میگه ؛ ما آمدیم اینجا برای تو بمیریم ، پس لطف کن ما را به خانه برنگردان (:

دیشب نبودم پیشِ تو ، فهمیدی اصلا که بازی شمع و گلت پروانه کم دا‌شت! (:

اگر آن آقای زیبا بود فرصتی برای "خ‌س‌ت‌ه‌دل‌ی " نمی ماند (:

خانۀ امامِ رئوف (:

دیدی گاهی اوقات همه میذارن میرن؟ دیدی دورت شلوغه ولی هیچ کسی رو نداری؟ اینجائه که شهدا میان پادرمیونی میکنن ؛ دستمونو میگیرن میبرن یه‌گوشه میگن ، بگو ببینم چیکار سرِ خودت آوردی؟ حالا عین یه بچه یتیم برو تو آغوش آسید مهدی آروم بشی (:

لا خیر بعدک فی الحیاة و إنما أبکی مخافة أن تطول حیاتی . " گریه می کنم و می‌ترسم از اینکه بی تو زیاد زنده بمانم" * حضرتِ امیر (:

ما همینجا ساکنیم ؛ زیرِ چادر مادر . در هوای مادر نفس می کشیم ُ قد می کشیم؛ می‌دانیم می‌دانیم هرچه داریم صدقه سرِ مادر ماست همان مادری که سرش را شکستند . همان سری که پیغمبر بوسیده بود ؛ اما چند سال بعد هم علی را غرق خون کردند . چند سال بعد جگرِ حسن را زینب دید و بعد ها سرِ حسین و زینبش را . .

چی‌شد قول و قرارامون . .