چقدر این بیت رو دوست دارم . . مثلِ همون شعر که باهاش زندگی کردم ؛ همین ساعت که ما داریم خواب وصل میبینیم کسانی آن طرف پیش یار میمیرند وصیت نامه ام را می‌نویسم روی دیوارت گدایان غالبا پشت همین دیوار میمیرند (:

بار من زمین مانده مشتریم کیست؟ حسین عنقریب است که تا خون خدا می بری ام

از نجف پای پیاده چه صفایی دارد اربعینی که مرا کربُ‌بلا می‌بری ام

روزه آن نیست که با جرعه‌ای افطار شود روزه آن است که لب تشنه مرا می‌بری ام

صحن بین‌الحرمین است همان سعی و صفا کعبه اینجاست صفا و مروه چرا می بری ام؟(:

دلبرم از دستم رفت (:

بارِ بد بودم ؛ برایم مشتری پیدا نشد (:

دلِ دیگه ؛ ما برات گریه می‌کنیم تو بخند (:

این که چرا در هر حالی میچسبه رو نمیفهمم!

این روزا خیلی دعامون کنید اگر میشه یه فاتحه هم قرائت کنید .