یه لقمه خودش می‌خورد و یه لقمه به پیرمرد می‌داد می‌فرمود ؛ تو نابینایی و فقیر و در این شهر غریبی من هم مثل تو غریبم ، ما دردِ هم را می‌فهمیم.. چند روز بعد پولی را کفِ دست پیرمرد گذاشتند و میخی زهرآلود تهِ عصایش فرو کردند ؛ وقتی آقا امام حسن آمد عصا را محکم به پشتِ پای آقا زد .. و آقا باز هم مثل همان روز ، در همان کوچه زمین خورد.. - امون از غریبی غریبی غریبی ..

درِگوشی میگم..

من عشق را کنارِ ضریح تو یافتم باقی همگی هیجاناتِ‌کاذب است..

خونه‌پدری.

روضه‌های بینِ راهی. - رباب هم این روضه‌ها را بینِ راه می‌خواند..

تشنه‌ای که به لب‌ش چکمۀ نامرد گرفت ..

مادره دیگه..

تو همه کَسم به خودت قسم نسِپاریَم به کَسم.

من‌ که جز هم نفسی با تو ندارم هوسی با وجود تو چرا دل بسپارم به کسی؟

‌

‌

خوشا مُلکی که سلطانش تو باشی..