الان دو قطبی تشییع بریم/نریم درست شده؟

برای من چیزی به عنوان تشییع نرفتن تعریف نشده. ببخشید ذهنم همچین گزاره‌ای رو نمی‌پذیره، تحلیل نمی‌کنه. این مرد به اندازه‌ی تمام عمر خانواده‌ی من و من و فرزندانم و نسلم به من خدمت کرده. تمام زندگیش رو وقف دین خدا و در راستای اون وطنش و مردمش کرده، زیر دست و پا له شم؟ گرمم شه؟ آسیب ببینم؟ از دنیا برم؟ والله قسم مرگی شیرین‌تر از این وجود نداره که در مسیر اینکه به جهان نشون بدم این مرد چه کسی بوده کشته بشم. من فداییِ این مردم. زنده و شهید این مرد فرقی نداره، من عاشق این مردم، تمام وجودم فداشه. فلذا، همه‌تون دیدید که تو هر مسئله‌ای سعی می‌کنم جوانب منطق و عقل رو در نظر بگیرم و بعد صحبت کنم اما اینجا دنیا باشه برای عاقل‌ها و منطقی‌ها. من با دنیای مجنون‌ها راحت‌ترم و ترجیح می‌دم در این عشق بسوزم.