قهوه با اینکه تلخه، دوست داشتنیه. ولی من هم تلخم، هم دوست‌ناداشتنی. یعنی هیچ کس نیست که من رو واقعا دوست داشته باشه. وقتی یکی بهم مهربونی میکنه متوجه میشم همش از روی اجبار بوده. ببینید نه نه. اینجوری نیست که احساس کنم از روی اجبار بوده، من صحب‌هاشون رو بعد از کمک به من میشنوم. و خب میدونید من قبلا از اینکه بهم مهربونی میکردن و کمک میکردن خوشحال میشدم و صد البته قبول میکردم. ولی الان که اون روی پلید و زشت انسان ها رو دیدم، دیگه نمیتونم قبول کنم. اگر قبول کنم، بیشتر از قبل هم حالم از اونا و از خودم بهم میخوره.

کاش یکی ذهنمو در بیاره از تو کلم

اینو توی مشهد خریدم. میتونم بگم اولین لباسی بود که با پول خودم خریده شد. باهاش رفتم پیش امام رضا، تسبیحم رو هم دیده. از اونور راهیان هم بود. نخل رو دیده. آقای غلامی رو هم. پیش حضرت معصومه هم اومده. یزد، آقای کاظمی نسب رو هم دیده. باهاش عید دیدنی‌هم رفتم. هم مراسم ختم رو دیده هم تولد رو. بهترین لباسمه. دوستش دارم. #خلسه

رنگش قشنگه، اول منو یاد رنگ لباس سپاهیا انداخت، درست مثل اون. من رو یاد مشهد و تسبیحِ مشهدی میندازه، تسبیحی که پاره پاره شد. من رو یاد ژاکت خیلی تیره‌ی یکی میندازه. من رو حتی یاد اولین بار که داشتیم میرفتیم سمت مرز مهران میندازه.

به قول بابام الان آخرش میگه دی جی محمد حسن.

بنظرم واقعا این کارا و این جور مداحی خون ها غلطه. سینه زنی تهش باید یه چیزی باشه که توی بیت رهبری می‌خوندن.

اینکه صداتو بندازی ته گلوت و یکی پس زمینه صدات جوری حسین حسین بگه که وقتی یه بچه پنج ساله رو میاری می‌ترسه کارت غلطه. به خودت بیا.

مداحی باید اینجوری باشه، آقای کاظمی نسب آروم بخونه مردم سینه بزنن و ته تهش آقای حاجی بزرگ در پس زمینه بگن جانم جانم یا بگن ان‌شاء‌الله کاظمین اینجوری سینه بزنی.

میدونید چند وقته رایة‌الهدی نرفتم؟ دوشب.