قهوه با اینکه تلخه، دوست داشتنیه. ولی من هم تلخم، هم دوست‌ناداشتنی. یعنی هیچ کس نیست که من رو واقعا دوست داشته باشه. وقتی یکی بهم مهربونی میکنه متوجه میشم همش از روی اجبار بوده. ببینید نه نه. اینجوری نیست که احساس کنم از روی اجبار بوده، من صحب‌هاشون رو بعد از کمک به من میشنوم. و خب میدونید من قبلا از اینکه بهم مهربونی میکردن و کمک میکردن خوشحال میشدم و صد البته قبول میکردم. ولی الان که اون روی پلید و زشت انسان ها رو دیدم، دیگه نمیتونم قبول کنم. اگر قبول کنم، بیشتر از قبل هم حالم از اونا و از خودم بهم میخوره.

حالمخودم. من هم تلخم، هم دوست‌ناداشتنی.

خب بجای ناداشتنی میتونستم بنویسم نداشتنی

برگرد باران! برگرد به آسمان، برگرد تا دوباره این اسمان مثل قبل آبی شود. برگرد تا در رگهای خشکیده این دشت تشنه، آبی روان باشد. جنگل تیره دوباره سبز و من دوباره از شوق باریدن تو، زنده شوم.

کاش یکی ذهنمو در بیاره از تو کلم

به من اجازه بدید بگم من بقیه رو همراه با خودم تو کثافتِ غم غرق میکنم.

اینو توی مشهد خریدم. میتونم بگم اولین لباسی بود که با پول خودم خریده شد. باهاش رفتم پیش امام رضا، تسبیحم رو هم دیده. از اونور راهیان هم بود. نخل رو دیده. آقای غلامی رو هم. پیش حضرت معصومه هم اومده. یزد، آقای کاظمی نسب رو هم دیده. باهاش عید دیدنی‌هم رفتم. هم مراسم ختم رو دیده هم تولد رو. بهترین لباسمه. دوستش دارم.

رنگش قشنگه، اول منو یاد رنگ لباس سپاهیا انداخت، درست مثل اون. من رو یاد مشهد و تسبیحِ مشهدی میندازه، تسبیحی که پاره پاره شد. من رو یاد ژاکت خیلی تیره‌ی یکی میندازه. من رو حتی یاد اولین بار که داشتیم میرفتیم سمت مرز مهران میندازه.

رفتم عکسای بقیه رو دیدم از کیفاشون از خودم خندم گرفت🤣 جدی چرا کیف من اینطوریه وای 💆🏻‍♀

برو خدارو شکر کن با خودت کیف میبری، من یه کاغذ تا میکنم همراه یه مداد و پاک کن و یه خودکار، با دوتا کارت و گوشی🤣🤣🤣🤣.

بیشتر اوقاتم که کلید نمی‌برم الحمدالله